Áhugavert er að skoða metangas sem eldsneyti, m.a. því bruni þess er mjög hreinn; það myndast hlutfallslega meira af vatni ern koltvísýringi við brunann og afar lítið fylgir af brennisteins og nítursamböndum. En jarðgas fæst á sviðuðum stöðum og olía og er því jarðefnaeldsneyti sem mun ekki endast nema fram eftir þessari öld. Metangas þarf að geyma samanþjappað, annaðhvort á gas- eða á fljótandi formi. Bílar sem ganga fyrir metangasi eru afar traustir akstri, jafnvel við erfiðar aðstæður eins í kulda og heitu loftslagi.

Útblástur frá metangasbílum eru almennt talinn vera "hreinni" vegna þess að það er minni útblástur efna eins og svifryks, kolmónoxíðs (CO), niturssambanda (NO) og HC. 

Bílar sem ganga fyrir gasi, eru dýrari í innkaupum en bensín og dísilbílar, en gasið er ódýrara hér á landi en annað eldsneyti. Orkuveita reykjavíkur notar gas á marga af sendibílum sínum, en þeir eru þá tvítanka, - geta ekið á metan þar til þar klárast og þá tekur við venjulegt bensín. N1 heufr enn einkarétt á metangasstöðvum en erfitt er að byggja upp stöðvar ef notendur eru fáir. Metangasstöðvar mjög dýrar og eru í rauninni aðeins hagkvæmar ef þær geta þjónað miklum fjölda bíla. Metan er flutt til Evrópu frá Rússlandi en mestu gaslindir eru nú í Quatar.

Nú  eru  nær 4 milljónir metangasbíla í notkun á heimsvísu, og þar af eru 1.4 milljónir í Argentínu og 1 milljón í Brasilíu.  Ítalski flotinn, sem er um 420.000 bílar er langstærsti metangasbílaflotinn í Evrópu, þar á eftir kemur Þýskaland með 27.000 bíla og Írland með 10.000 bíla.

Nokkuð auðvelt er að breyta bílum með Otto-brunahólfsvélum þannig að þær gangi fyrir metangas. En vandamálið er að finna pláss sem þarf fyrir eldsneytistankana, lausn við þessu er að staðsetja eldsneytisgeymana undir bílnum.  Orkuveita Reykjavíkkur, Pósturinn og Vélamiðstöðin nota margvíslega metanbíla.